ระบบส่งสัญญาณดิจิทัลแบบ Plesiochronous Digital Hierarchy (PDH) เป็นเทคโนโลยีการส่งสัญญาณดิจิทัลที่รวมสัญญาณดิจิทัลความเร็วต่ำหลายสัญญาณเข้าด้วยกันเพื่อสร้างลิงก์การสื่อสารที่มีความจุสูงขึ้น โดยใช้สัญญาณนาฬิกาที่เกือบจะซิงโครไนซ์กัน แม้ว่าปัจจุบันจะถูกแทนที่ด้วย SDH และ SONET ไปแล้วเป็นส่วนใหญ่ แต่ PDH ยังคงมีความสำคัญต่อการทำความเข้าใจโครงสร้างพื้นฐานด้านโทรคมนาคมแบบดั้งเดิม

คุณสมบัติหลักของ PDH

• PDH ย่อมาจาก Plesiochronous Digital Hierarchy
• เป็นเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องกับการแลกเปลี่ยนทางดิจิทัล
• PDH ผสานรวมลำดับชั้นของสัญญาณดิจิทัลที่แตกต่างกัน โดยแต่ละลำดับชั้นมีอัตราการส่งข้อมูลที่แตกต่างกัน ส่วนย่อยของสัญญาณอาจมี 24 หรือ 30 ช่องสัญญาณ หรือจำนวนทวีคูณของจำนวนดังกล่าว
• PDH ผสานรวมสัญญาณอินพุตที่มีอัตราการส่งข้อมูลเท่ากัน แต่มาจากแหล่งสัญญาณนาฬิกาที่แตกต่างกัน
• ยุโรปใช้ 30 ช่องสัญญาณ ในขณะที่อเมริกาเหนือใช้ 24 ช่องสัญญาณ ส่วนญี่ปุ่นใช้ระดับ PDH ที่แตกต่างกันออกไป
• มีการใช้เทคนิคการสลับบิต (Bit interleaving) เพื่อรวมสัญญาณเหล่านี้เข้าด้วยกัน

ประโยชน์หรือข้อดีของ PDH

1. ระบบนี้ได้รับการออกแบบมาเพื่อรองรับการขนส่งข้อมูลจำนวนมากผ่านอุปกรณ์ดิจิทัลโดยใช้สื่อส่งสัญญาณต่างๆ เช่น วิทยุไมโครเวฟหรือระบบใยแก้วนำแสง
2. การจัดการเครือข่ายได้รับการปรับปรุงอย่างมาก
3. PDH ดำเนินงานอย่างอิสระและมีประสิทธิภาพในอเมริกาเหนือ ยุโรป และญี่ปุ่น โดยเป็นไปตามข้อกำหนดมาตรฐานของแต่ละประเทศ

ข้อเสียหรือจุดด้อยของ PDH

1. PDH ใช้เฟรมที่แตกต่างกันสำหรับการส่งสัญญาณและในเลเยอร์ข้อมูล ซึ่งนำไปสู่กระบวนการมัลติเพล็กซ์และดีมัลติเพล็กซ์ที่ซับซ้อน
2. การเข้าถึงลำน้ำสาขาตอนล่างจำเป็นต้องแยกสัญญาณจากระบบทั้งหมด
3. ความจุสูงสุดของ PDH คือ 566 Mbps ซึ่งอาจเป็นข้อจำกัดด้านแบนด์วิดท์ในแอปพลิเคชันสมัยใหม่
4. สามารถยอมรับค่าความคลาดเคลื่อนในอัตราบิตได้
5. PDH รองรับเฉพาะการกำหนดค่าแบบจุดต่อจุดเท่านั้น
6. PDH ไม่รองรับสถาปัตยกรรมแบบฮับ
7. ผู้ผลิตแต่ละรายมีมาตรฐานของตนเอง และ PDH มีลำดับชั้นการมัลติเพล็กซ์ที่แตกต่างกัน ซึ่งอาจทำให้การรวมเครือข่ายที่เชื่อมต่อกันเป็นเรื่องยาก

สรุป

ระบบส่งสัญญาณดิจิทัลแบบ Plesiochronous Digital Hierarchy (PDH) เป็นเทคโนโลยีการส่งสัญญาณดิจิทัลแบบมัลติเพล็กซ์ที่ใช้สัญญาณดิจิทัลหลายสัญญาณโดยใช้สัญญาณนาฬิกาที่เกือบจะซิงโครไนซ์กัน เทคโนโลยีนี้เป็นพื้นฐานของเครือข่ายโทรคมนาคมยุคแรกก่อนที่จะมี SDH